Eigenwijs: het debuut op de halve Marathon

Geplaatst: 7 maart 2010 in Hardlopen

Sinds ik half januari terug was van vakantie zat het al in m’n hoofd: ik wilde eindelijk eens een halve marathon gaan lopen! Oorspronkelijk stond dat debuut gepland voor oktober 2009, maar toen had een blindedarmontsteking al roet in het eten gegooid. Toen ik 23 januari weer begon met trainen had ik nog 1,5 maand tot de Drunese Duinen halve marathon. Ik had juist deze wedstrijd gekozen vanwege het prachtige parcours door de Loonse en Drunense Duinen. Door de zandafgravingen waan je je daar met een beetje fantasie even in de woestijn. Kortom: helemaal mijn parcours dus!

De Loonse en Drunense Duinen

Ondanks de winterse omstandigheden liet ik me de afgelopen maand niet uit het veld slaan: waar velen naar binnen verhuisden om op een loopband te gaan lopen (is er iets meer geestdodend denkbaar?), ploegde ik braaf m’n rondjes door de Hollandse sneeuw. Over het algemeen was dat best lekker, als de zon erbij kwam zelfs voorjaarsachtig door de weerkaatsing van het licht op het witte oppervlak. Zolang de sneeuw niet onder m’n schoenen bleef plakken, en hij niet te papperig werd (uitglijden!) was ik tijdens zo’n training al snel één met de natuur.

Zo trainde ik tot afgelopen dinsdag 120km in 40 dagen bijelkaar. Wat kon er nog mis gaan? Nog één korte training voor het goede gevoel en dan moest ik er toch echt helemaal klaar voor zijn! Maar in die domme 6km sloeg het noodlot toe: ik miste een verkeerd geparkeerde steen, en ging door m’n linker enkel. Het netto resultaat: op woensdagochtend kon ik nauwelijks lopen, trappen op en af was al helemaal een nachtmerrie. De wedstrijd waar ik zo naar toe had geleefd leek als een zeepbel uitelkaar te spatten. Niet weer!! Donderdag liep ik alweer wat beter, maar was er ook de berusting: zo’n blessure vergt toch minimaal één week rust. Vrijdagochtend moest ik constateren dat het herstel toch wel snel ging: gelijkvloers lopen ging weer bijna als vanouds. Zaterdag was het vooral nog stijf en deed het alleen nog pijn bij onverwachtse bewegingen. Toch maar stiekum een testrondje van 5km doen dan? Dat viel niet tegen, hoewel heuvel op-en-af nog steeds niet prettig was.

Toen ik zondagochtend wakker werd had ik nog een heel licht zeurend pijntje, dat af en toe kwam en weer verdween. Plotseling wist ik het zeker: ik moest daar lopen, zelfs al zou ik na 5km uitstappen, dan had ik het in ieder geval toch geprobeerd! Bus, trein, en bus brachten me in anderhalf uur in Drunen, dat ten noordoosten van Tilburg ligt. Na het startschot gingen de eerste twee kilometer heel soepel, ik moest me zelfs inhouden. Daarna begon het zeurende pijntje langzaam maar zeker steeds harder te zeuren, en was ik een aantal kilometers voornamelijk bezig met de vraag waar ik zou gaan uitstappen. Halverwege zou uiterst onpraktisch zijn, omdat ik dan 10km lopend verder zou moeten naar de finish. Ondertussen had het zeurende pijntje wel een steady state bereikt: het werd niet minder, maar ook niet erger. Heuvels, vooral naar beneden waren lastig: daar moest ik me flink inhouden, en bochten linksom nam ik zo ruim dat ik zeker wat extra meters heb gelopen. Maar het ging!

Ik kwam in een soort roes waarin ik op zoek ging naar lopers die in mijn tempo liepen, en probeerde daar zoveel mogelijk gedachteloos achteraan te gaan. Als het voor het gevoel te langzaam ging sprong ik naar het volgende groepje. De laatste kilometers gingen er andere dingen meespelen, zoals doodnormale vermoeidheid. Maar het besef dat de kans groot was dat ik hem echt ging uitlopen hield me op de been. Omdat de conditie en vorm van de dag wel ècht goed waren, had ik vanaf de start kilometers van rond de 5:20 neergezet. De bedoeling was om dat langzaam te laten oplopen en zo uit te komen op een tijd van rond de 2 uur. Maar de kilometertijden liepen niet op, ze bleven stabiel, precies in een tempo wat mijn enkel ook nog acceptabel vond. En zo finishte ik na 21 kilometer en 97 meter in 1:52:37, ruim zeven minuten onder de beoogde eindtijd. What a beautiful day.. en de zon was ook nog shining!

’s Avonds thuis liet mijn enkel natuurlijk wel weten dat hij deze onverwachte inspanning toch niet zo heel erg op prijs had gesteld, maar het was minder erg dan de eerste dag na het ontstaan van de blessure. Natuurlijk was een riskante onderneming geweest, die ik puur op gevoel was aangegaan. Maar het was goed afgelopen, eigenwijs zijn loont kennelijk toch ook nog wel eens! En mijn enkel: die heeft de toezegging gekregen dat hij nu alle zorg en rust krijgt tot ie weer helemaal de oude is..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s