Sprookje uit Oosterhout

Geplaatst: 9 mei 2010 in Hardlopen

Ik begin bijna te geloven dat er in de omgeving van Oosterhout (nabij Breda) iets aparts in de lucht hangt.
Vorig jaar schaafde ik daar hardlopend 11 tellen van mijn PR op de 10km af, en nadien wist ik niet meer in de buurt van die tijd te komen. Ik had al voorzichtig geconcludeerd dat die 47:15 misschien wel mijn ultieme limiet was, gelopen onder een combinatie van ideale omstandigheden.

Tot vanavond.. Dit keer geen kaasschaaf, maar een bijl waarmee ik bijna één minuut van die tijd afhakte. Weer in Oosterhout dus. Vorig jaar, toen ik nog zonder GPS-horloge liep had ik het idee dat de afstand misschien niet helemaal 10.000 meter was, maar dat argument kan ik na vanavond niet meer gebruiken, aangezien mijn horloge na het passeren van de finishlijn zelfs 10.132 meter aangaf, waarschijnlijk veroorzaakt door het bochtige parcours door de stad.

Maar wat dan? Is het omdat ik na dinsdagavond bewust niet meer heb getraind? Of omdat ik woensdag, donderdag, en vrijdag vrij had en een aantal nachten extreem lang heb doorgeslapen, zodat ik vanavond wellicht helemaal uitgerust aan de start verscheen. Of komt het door het weer, dat voor het tweede jaar op rij ideaal was: mij hoor je niet klagen over een graad of tien bij bewolkte hemel met nauwelijks wind. Bevatte de heerlijke salade die ik vanmiddag had klaargemaakt soms een aantal bijzondere ingredienten? Maar helaas weet ik niet meer wat ik vorig jaar voor aanvang van die wedstrijd heb gegeten. Is het dan misschien een psychologisch effect: de wedstrijd loopt over vier rondes van 2,5km door het stadscentrum en het park, en is erg bochtig. Dat lijkt misschien een nadeel, maar het voordeel is dat er nauwelijks lange rechte stukken in het parcours zitten waarop je niet vooruit lijkt te komen. Na elke bocht direct zicht op de volgende hebben om naar toe te lopen is zeker niet onaangenaam.

Maar misschien is het toch gewoon de magie van Oosterhout, iets tussen hemel en aarde wat verder niet te definiëren valt. Hoe dan ook: na de perfecte race passeer ik in 46:20, met een gemiddelde snelheid van net geen 13 kilometer per uur, de finishlijn. Om vervolgens een kwartier lang hoestend en proestend op een bankje met het hoofd naar beneden te zitten. Dan ben ik weer in het land der levenden, en komt het besef pas goed binnen: vanavond heb ik persoonlijke geschiedenis geschreven..

Het recept van de al dan niet magische salade: rauwe spinazie, rucola, little gem sla, lente/bos ui, bieslook, koriander, gekookte aardappels in stukken, gekookte eieren in plakjes, rivierkreeftjes, uitgebakken spekjes, en een dressing van selderij, witte wijnazijn en olijfolie (in een 1:1-verhouding), honing, mosterd, knoflook, en een beetje peper en zout. Alles goed mengen en dan besprenkelen met geroosterde zonnebloempitten. De exacte verhoudingen zijn niet zo belangrijk, van de slasoorten net zoveel nemen als in de schaal past waarin je het gerecht wilt opdienen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s