Gedwongen rust in hardlopersland

Geplaatst: 2 juni 2010 in Hardlopen

Sinds mijn PR op de 10km begin deze maand in Oosterhout is het hardlopen een beetje in de versukkeling geraakt. Met als negatief hoogtepunt gisteravond..

De vraag die ik me de afgelopen tijd meerdere malen heb gesteld is of ik niet te gek heb gesmeten met mijn krachten tijdens de wedstrijden in dit voorjaar: minuten onder mijn schema tijdens het debuut op de halve marathon, een veels te snelle start in Arnhem waarna ik op de venijnige stukken vals plat helemaal kapot ging, verrast door de warmte en de tegenwind tijdens mijn eerste 10 Engelse mijl in Deventer, en een voor onmogelijk gehouden PR op de 10km in Oosterhout. waarna ik een week lang moe was.

Daarna ging het langzaam bergafwaarts. Toen ik me op 27 mei wilde inschrijven voor de Halve Marathon van Zwolle op 12 juni bleek net eerder die dag de inschrijvingslimiet te zijn bereikt. Daar had ik me serieus op verheugd. Grote frustratie, vooral naar mezelf omdat ik me niet eerder had ingeschreven. Uit ballorigheid besloot ik anderhalve week geleden op zondag dan maar een 10km in Beuningen, hier vlak bij Nijmegen te gaan lopen. Dat er een strakblauwe hemel, weinig wind, en ruim 25 graden werd verwacht wist ik vreemd genoeg compleet te negeren. Maar al na 3km merkte ik dat het gekkenwerk was. Maar stoppen wilde ik ook niet doen, dus liep ik de wedstrijd zo goed en kwaad als het ging uit. De tijd was niet om over naar huis te schrijven, en na afloop was ik compleet gesloopt. Sindsdien ben ik eigenlijk constant moe en slap geweest.

Maar toch was er nog één wedstrijd in Groesbeek, ook hier vlak bij, komende zondag die ik graag wilde lopen. Geen halve marathon dus, dan nog maar een 10km als troost. Maar tot gisteravond had ik na Beuningen niet één keer meer getraind. Ik kon het gewoon niet meer opbrengen. Een beetje tegen beter weten in, maar zeker ook met het idee dat op de bank hangen wel erg gemakkelijk was, besloot ik gisteren na het werk dus toch de stoute hardloopschoenen aan te trekken. Omdat ik al moe was bij de start begon ik de training puur als concentratieoefening, en met het idee dat te lang stil zitten zeker niet goed voor de basisconditie zou zijn.

Dit was natuurlijk vragen om problemen en die kreeg ik dan ook: door mijn gebrekkige concentratie miste ik een oneffenheid in het parcours, struikelde, en probeerde instinctief mijn val te breken. Mijn rechterhand kwam het eerst op de grond, die kwam er nog met een paar schrammen vanaf, maar mijn linker knie was minder fortuinlijk. Ik bonkte vol met mijn knieschijf op een verharding op de grond. Ondanks de schrik en de pijn probeerde ik toch direct te testen of ik die knie nog kon buigen. Gelukkig ging dat nog, niets gebroken dus. Wel begon zich een enorme bloeduitstorting op mijn knie te vormen, en stroomde het bloed uit diverse wonden in vrolijke stroompjes naar beneden. Een flink aantal schaafwonden op het onderbeen maakte het feest compleet. Ik hield me vast aan de wetenschap dat bloed er altijd erger uitziet dan het is, en krabbelde overeind. Ik was midden in het bos, en zou nog zeker een uur moeten lopen voordat ik thuis zou zijn. Nou ja, nog een beetje extra doorbloeding van de al gekwetse plekken zou vast geen kwaad kunnen dus voorzichtig begon ik aan de lange, lange wandeling naar huis. Ik had veel bekijks onderweg, maar niemand die er ook maar een woord aan vuil maakte, en de regiseur die aan het casten was voor zijn b-horrorfilm kwam ik natuurlijk ook niet tegen.

Thuisgekomen alles zo goed mogelijk verzorgd: eerst een tijdje gekoeld met ijs, en daarna een verbandje eromheen. Dat begon als snel te iriteren, dus toen het bloeden eenmaal was gestopt heb ik het verder behandeld met een middeltje dat de bloedsomloop stimuleert, en daardoor dus indirect het genezingsproces bevordert. Inmiddels was ik ook totaal genezen van het idee dat ik binnenkort nog een wedstrijd moest gaan lopen. Groesbeek was in één klap onhaalbaar geworden, en daarmee was de loopkalender voor juni ineens angstvallig leeg.

Een dag later is traplopen een crime, en gaat rustig wandelen redelijk. Het is eigenlijk voornamelijk met stilzitten dat ik die knie voel kloppen. Maar op een vreemde manier is alles dus toch bijelkaar gekomen, want misschien moest het wel zo zijn dat ik een tijdje gedwongen rust zou nemen, en was die struikelpartij het ultieme signaal wat mijn lichaam nog uit kon zenden. Hiermee ben ik zeker een week of twee zoet, en begin ik nu dus aan mijn gedwongen periode van rust. En wellicht gaat dat juist dat me ook helpen om er weer helemaal boven op te komen. Gek, het leven zit soms zo raar in elkaar..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s