I’m dreaming of a white.. ..desert landscape

Geplaatst: 20 juni 2010 in Reizen

Zolang ik geld en vrije dagen heb, en nog geen vakantieplannen om me van die twee dingen af te helpen, gaat er eigenlijk geen week voorbij of ik controleer wel even hoe het met de boekingen van mijn favoriete groepsreis bestemmingen staat.

Maar eerst even een stukje uit mijn eigen reisgeschiedenis: in 2005 reisde in twee weken door Jordanië. Onderdeel van die vakantie was een tweedaags verblijf in Wadi Rum, het woestijngebied in het zuiden van dat land.


Wadi Rum, Jordanië (2005)

Hier onstond mijn eerste genegenheid voor de woestijn. Liefde kon je het na twee dagen nog niet echt noemen. Dat kwam een jaar later, tijdens de woestijnvakantie in het Akakus-gebergte in zuidwest-Libië. Twee weken zand had een betoverende uitwerking op mij, en nog weken na de vakantie viel het me zwaar weer te “integreren” in de Westerse maatschappij.


Akakus Gebergte, Libië (2006)

Afgelopen winter in Mali zat in het oorspronkelijke programma een 4-daagse woestijntrek. Groot was de teleurstelling toen bleek dat die niet kon doorgaan door onrust en ontvoeringen in de regio (voor details moet je even verder bladeren naar een oudere blog). Het Festival au Desert, en twee woestijnuitstapjes maakte het toch weer een beetje goed.


kamelentocht in de Sahara, Mali (2010)

Het zorgde er in ieder geval voor dat het verlangen naar de woestijn weer flink was aangewakkerd. Maar de Sahara leek een onneembare hindernis geworden sinds Al Qaida daar twee jaar geleden vervelend begon te doen, en de woestijnbelevenis van Westerse toeristen onvrijwillig begon te verlengen. Groot was mijn verrassing dan ook toen ik afgelopen week een boeking zag op de woestijnreis der woestijnreizen, een 300km doorstreek van Terjit naar Tidjikja, van oase naar oase in het niet-toeristische Mauretanië. Dat betekent dus 300km wandelen, kamelen gaan alleen mee voor het vervoer van de bagage, en gemotoriseerd vervoer doen we al helemaal niet aan. Ook de aanloop is mooi: vanuit de hoofdstad Nouakchott gaat het, dan nog wel over een asfaltweg, langzaam naar het einde van de wereld via een aantal stoffige woestijnstadjes.


het woestijnachtige Mauretanië ligt in West-Afrika

Maar goed, ik dus meteen de reisorganisatie gebeld om te vragen hoe het kon dat iemand een boeking had weten te maken op een reis in een onveilig gebied. Waarop de dame aan de andere kant van de lijn vertelde dat het misschien wel te doen was om deze reis weer te kunnen uitvoeren. Ondanks dat vindt het Ministerie van Buitenlandse Zaken Mauretanië nog steeds een “categorie 5” land, wat betekent dat “Niet-essentiële reizen worden ontraden”. Maar wat is niet-essentieel? Ok, Afghanistan is ook een “categorie 5” land, maar als we nou de halve legermacht van Mauretanië optrommelen om ons te escorteren? Of zouden we die halverwege in de woestijn moeten achterlaten, omdat 300km in hun eigen zandbak toch iets teveel van het goede blijkt? En springt op dat moment Osama vanachter een cactus tevoorschijn om dan triomfantelijk “kip-ik-heb-je” te roepen. In dat geval zal ik mijn 25 miljoen Dollar opstrijken die de Verenigde Staten nog steeds op zijn hoofd heeft staan, waarna ik de rest van mijn leven alle reizen zal gaan maken die ik maar kan bedenken. Jullie begrijpen het al: wordt vervolgd, ik kan altijd nog naar Kameroen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s