Cursus “Ontdek schrijven” – les 3

Geplaatst: 25 oktober 2010 in Schrijven

Huiswerk Les 3: Bedenk een fictief persoon. Vervolgens laat je die persoon een monoloog houden over een onderwerp wat hem/haar raakt of wat hij/zij interessant vindt. Maximaal 300 woorden.

Het avontuur van m’n leven en één grote nachtmerrie tegelijk. Niet direct wat ik in gedachte had toen ik vijf jaar geleden begon aan de opleiding voor journalistiek. Maar het was me al snel duidelijk dat op een redactie stukken typen niet mijn ding was. Dan wordt ik onrustig. Ik heb beweging nodig, adrenaline. En niet de vorm die wordt veroorzaakt door de stress van deadline na deadline. Toen ze daar een fotograaf zochten om een beeldverslag te maken van hun werk.. Opleiding net afgerond, en zoals iedereen graag iets van de wereld willen zien. Eindelijk in de voetsporen van m’n vader treden.. Ik zweer het je, die klus leek voor mij gemaakt. Afrika was tot dan toe één grote black box, en dat fascineerde me. Alles wat ik over dat land heb kunnen lezen ademde spanning en gevaar uit. Een land zonder centrale regering, uiteengevallen in kleinere delen waar bendes regeren. De praktijk was toch ietsje anders. De bewegingsvrijheid was uiterst beperkt. Tenzij je vrijwillig onderdeel wilde uitmaken van een vuurgevecht. Maar ik heb genoeg gezien, zelfs zonder het op te zoeken. Vooral de kinderen, onderdeel van iets wat ze niet kunnen begrijpen. Dat mensen in zo’n land nog aan hulpverlening kunnen doen is.. is geweldig. En soms had ik dan het gevoel dat ik daar maar een beetje dom met m’n camera bij stond. Vastleggen, terwijl ik ook had kunnen helpen. Het is allemaal zo dubbel. Maar qua levenservaring was het onbetaalbaar. Uiteindelijk maakte die kogel een vroegtijdig einde aan m’n werk. “Amputeren”, zeiden ze in het ziekenhuis van Mogadishu. Ik dacht het niet! Terug in Nederland kon ik na vier weken gewoon weer lopen. Nu ben ik bezig met een expositie van m’n eerste werk. Al die momenten weer herbeleven, maar ook de kans om te delen wat ik heb gezien. Daarna ik ga terug, zodra ik de kans krijg. Ik ben het aan m’n ouwe verschuldigd, ík zal niet eindigen zoals hij!

Korte epiloog van mijn kant: in een ander leven was ik misschien zelf wel oorlogsjournalist of -fotograaf geworden. Ik heb me proberen in te leven in een fictieve andere ik, die beschrijft wat hij tijdens zijn eerste opdracht heeft meegemaakt, en met een fictieve andere vader die is gestorven voor zijn vak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s