Cursus “Columns” – les 3

Geplaatst: 11 maart 2012 in Schrijven

Les 3: schijf een column over een onderwerp waar je normaal gesproken negatief over zou schrijven in een positieve vorm, maximaal 400 woorden

###

Uitslapen

Maandagochtend vijf voor half zeven. Normaal is dit het moment waarop de digitale alarmklok met blauwe back-light verlichting met een hoge schrille toon, die door merg en been snijdt om aandacht vraagt. Een iritante gewoonte die hij wel nooit lijkt af te leren. Dan ontwaak ik kreunend en steunend. Na een paar keer omdraaien scheid ik me zacht vloekend van m’n bed. De douche is te heet, of te koud, en zeker te kort. Ik zoek wanhopig naar de juiste kleding, die ik uiteindelijk vind.. in de wasmand. In de keuken aangekomen staat de aanrecht vol vuile vaat, en blijkt het brood nog in de diepvriezer te liggen. De fietsband is eigenlijk te zacht, en als ik een pomp had kunnen vinden had ik er echt wel wat aan gedaan. Oh ja, en wist je al dat er wéér een stremming op het baanvak Arnhem-Nijmegen is?
     Maar vandaag heerst in huize Verkroost een serene rust en staat de wekker uit. Eindelijk weer eens geen stress aan het begin van een nieuwe week. Het is al lang geleden maar vandaag kan ik uitslapen. Zo lang als ik wil! Dit heugelijke feit kondigde zich vrijdagavond al voorzichtig aan toen er langzaam maar onmiskenbaar een keelpijntje kwam opzetten. Maar het weekend was aanstaande en dus volgde ik op zaterdag de gewone routine, en kwam er zondag zelfs nog een stevige wandeling aan te pas. Toen zondagavond de rillingen kwamen opzetten en de neus langzaam volliep, was de vreugde compleet: éindelijk werd ik weer een getrakeerd op een onvervalste Hollandse griep!
     Nadat ik heerlijk tot elf uur heb liggen slapen volgt een ontbijt op bed. Akkoord, ik moet het wel zelf maken, maar dan heb je ook wat. Twee sneetjes pompoenbrood met biologische kaas, een plakje vruchtenkoek, een zacht gekookt eitje, en een glaasje puur sinaasappelsap. Daar kan de bedrijfskantine niet aan tippen! Vervolgens is het tijd om de al weken om aandacht schreeuwende boeken eindelijk weer eens open te slaan. Normaal gesproken erger ik me mateloos aan die niet zo stille coupé, terwijl het vignet op het raam me toch echt iets anders belooft, maar nu geniet ik intens van de doodse stilte. Nadat ik even m’n e-mail heb gecontroleerd en een jubelkreet op Facebook heb gepost, merk ik dat dit alles me toch wel heeft afgemat. Tijd om maar weer eens lekker een paar uurtjes te gaan slapen. Ik verheug me nu al op het kopje kruidenthee straks om een uur of vier. Ik wou dat het eeuwig kon duren maar het vervelende van al die rust is dat je er uiteindelijk weer echt beter van wordt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s