Cursus “Verhalen schrijven” – les 2 & 3

Geplaatst: 27 september 2012 in Schrijven

1. Beschrijf een plek die een bepaalde emotie oproept. De lezer moet zich een voorstelling kunnen maken van de plaats, en iets kunnen proeven van de sfeer.

Het perron van spoor 11 loopt langzaam leeg. Zojuist heeft de omroeper op vlakke toon meegedeeld dat er momenteel geen treinverkeer mogelijk is door een technische storing. Over vervangend busvervoer is met geen woord gerept. Luid vloekend wordt de NS de meest vreselijke dingen toegewenst. Het lucht misschien heel even op, maar helpen doet het niet, natuurlijk niet. Dan volgt een ogenblik waarop eigenlijk niemand weet wat nu te doen. Wachten op nadere informatie? Naar Hoog Catharijne om met een kop koffie en een croissant de tijd te doden? Vrienden of familie gaan bellen om een lift te regelen? Het is vrijdagmiddag en iedereen wil graag naar huis, maar het weekend laat nog even op zich wachten, zo laat het zich aanzien.

Een jongen koelt zijn woede met een gerichte trap tegen een afvalbak, die met een doffe bons omvalt. Gedeukte blikjes, half lege zakjes patat met mayo, servetjes, de Spits van vandaag.. Een moment later ligt het allemaal op de grond. De reactie van de jongen lokt weer nieuwe reacties uit. Een oudere vrouw vindt het asociaal, maar van een groep leeftijdsgenoten krijgt hij applaus, waarna ze de inhoud van de bak onder luid gejoel verder over het perron verspreiden. Ondertussen staat een manager druk gebarend in z’n mobieltje te schreeuwen, terwijl de aanzwellende wind speelt met zijn treurige stropdas. Donkere wolken pakken zich samen, en het enige voordeel lijkt dat de gestrande passagier hier in ieder geval veilig is voor de grillen van Moeder Natuur. Even later begint het grote gedrang. Nu wil iedereen ineens tegelijk via trap of roltrap weg, maar dat gaat niet. De complete chaos duurt maar even, dan maakt berusting zich meester van de vermoeide reizigers, en verlaten ze één voor één en met hangende hoofden het perron.

2: vervolg met een gebeurtenis die past bij de sfeer die je hebt opgeroepen met bovenstaande beschrijving.

Ahmed
Ahmed had de gebeurtenissen zwijgend, en van een afstand gade geslagen. Hij slaakte een diepe zucht toen het langzaam weer rustig werd op het perron. Op die momenten dat reizigers agressief werden maakte hij zich het liefst zo onzichtbaar mogelijk. Hij dacht terug aan de klappen die hij in het verleden had gehad, en was altijd weer bang dat de woede zich tegen hem zou keren. Hij was immers een duidelijk zichtbare medewerker van de Nederlandse Spoorwegen. Tegelijkertijd kwam er een gevoel van machteloosheid over hem heen: waarom moest hij wijken voor de grillen van die anderen, terwijl hij geen van hen ooit iets had misdaan? Op feestjes was hij ook steevast het haasje als er eerder op de dag groot oponthoud was geweest op het spoor. Alsof hij persoonlijk verantwoordelijk was voor de chaos van zijn werkgever, werd hem gevraagd of hij niet wat beter z’n best kon doen, “Dan kom ik misschien morgen eens op tijd op m’n werk aan”. Maar hij was slechts facilitair medewerker, hoewel hij dat het liefste voor zich hield, want dan werden de grappen nog talrijker. Hij keerde terug uit z’n overpeinzing en overzag de schade. De vuilnisbak, die een kwartier geleden nog netjes aan een paal had gehangen lag nu levenloos op de stenen vloer. De smerige inhoud lag in de wijde omtrek uitgespreid. Door de speaker schalde de boodschap dat de storing te maken had met één of ander computersysteem, en hoewel hij weinig van techniek wist besefte hij dat hij nu even rustig de tijd had om de schade te herstellen. Zijn eerste taak bestond uit het afzetten van het spoor met een rood-wit plastic lint, als ware hij op een crime scene aan het werk ging. Uit ervaring wist hij dat dat de mensen wel op afstand zou houden. Toen hij een grote vuilniszak tevoorschijn had gehaald en de rotzooi weer bij elkaar begon te vegen keerde de rust in z’n hoofd langzaam weer een beetje terug..

3: vervolg met een gebeurtenis die een contrast vormt met de opgroepen sfeer.

Iris
Ondanks dat er van alle kanten tegen haar aan werd geduwd kon ze een glimlach niet onderdrukken. De hele dag had ze al naar een reden gezocht om niet naar dat stomme feestje van haar zogenaamde vriendin te hoeven gaan, en nu werd haar een waterdicht excuus in de schoot geworpen. Ze nam zich voor om zo dadelijk op een rustig plekje een dramatische SMS te gaan sturen en de chaos op het station nog met een factor twee op te blazen, zodat het leek alsof ze echt met geen mogelijkheid zou kunnen komen. Ze liet zich meevoeren door de stroom van mensen die haar langzaam naar de dichtstbijzijnde trap begeleidde. Stiekem genoot ze van alle gejaagde blikken om zich heen. Ze voelde zich helemaal rustig worden in de wetenschap dat er vanavond helemaal niets zou moeten. Nadat ze die SMS had verstuurd zou ze zichzelf eens lekker gaan trakteren bij één van de restaurantjes op het station. Ze had net een nieuw leesboek gekocht, een reisverhaal dat speelde in Afrika. Nadat ze haar opleiding bedrijfseconomie had afgerond had ze er een jaar vrijwilligerswerk gedaan, en het continent had haar hart gestolen. Het lezen van een goede roman of reisverhaal over Afrika bracht haar sindsdien altijd weer terug in die magische omgeving. Mensen daar hadden vaak weinig of niets, maar de sociale banden, de familiecontacten, en het respect voor elkaar was iets waar ze terug in Nederland vaak vergeefs naar had gezocht. Ze kon nog mooi een paar hoofdstukken lezen, en zolang ze voor het einde van de avond weer thuis zou zijn was het wat haar betreft prima. Toen ze op Hoog Catharijne aankwam waaierden de mensenmassa wat uitelkaar en kwam er meer ruimte. Het vertrek- en aankomstbord was maagdelijk leeg. Mensen klampten in paniek het schaars beschikbare NS-personeel aan, dat niet verder kwam dan verontschuldigend hun armen in de lucht te gooien en zich vervolgens ijllings uit de voeten te maken. “Hoi Monique, superkut, maar kan nie op je feesje komen, klote treinen weer!😦. Totale chaos in Utrecht, is zelfs pliessie bij. Zit wrsch hele avond vast, denk jij aan mij dan ik aan jou! Iris.”

reacties
  1. Sandra zegt:

    Hey Jasper, goed en boeiend geschreven hoor. Humor, drama, realiteit en kwaliteit. Ik heb het met plezier gelezen! Succes met de opleiding, maar dat gaat vast goed komen als ik dit zo lees🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s