Cursus “Verhalen schrijven” – les 10

Geplaatst: 21 november 2012 in Schrijven

Opdracht
Schrijf de eerste alinea van een verhaal, je hoeft nog niet te weten waar het verhaal over gaat, belangrijkste doel is de belangstelling/nieuwsgierigheid van de lezer op te wekken.

###

De man achter de glazen wand kijkt haar onderzoekend aan.
Sara slikt. Gewoon rustig blijven houdt ze zichzelf voor. Ze draait zich om en kijkt recht in een gezicht vol onbegrip. Deze man heeft een licht getinte huid, is onberispelijk gekleed, en draagt een attachékoffertje. Demonstratief wijst hij op z’n horloge, en maakt een verongelijkt gebaar met z’n handen.
‘One.. one moment’. Ze bukt zich om haar rugzak open te maken. Sweater, toilettas, brillenkoker, petje, fototoestel, papieren..
Dan hoort ze snel naderbij komende voetstappen gevolgd door geschreeuw. Twee zwaar bewapende agenten komen de hal ingestormd. Instinctief duikt ze ineen en trekt haar rugzak als een beschermend schild tegen zich aan. Ze raakt in paniek. ‘Nee, nee, laat me met rust, ik hebt niets gedaan!’.
Het duurt even voordat ze door heeft dat de agenten het op een andere rij hebben gemunt. Met een bonkend hart ziet ze hoe een sjofel geklede man er uit wordt geplukt, waarna ze zonder waarschuwing met de achterkant van hun wapens op hem in beginnen te slaan. Zijn dat nou kalashnikovs schiet het in een flits door haar heen. De man gilt het uit, waarop de agenten nog harder beginnen te slaan, tot de man neervalt, en wordt afgevoerd.
Alsof er niets is gebeurd keert de rust weer terug. Er speelt een glimlach om het gezicht van de zakenman, en hij zegt iets in een onverstaanbare taal. Verder naar achter in de rij klinkt gegniffel. Ze heeft zich compleet belachelijk gemaakt.
En dan dringt de realiteit weer tot haar door. Ze richt zich langzaam op en wendt zich tot de man achter de glazen wand. ‘I.. I.. I.. I think I lost my ppppassport’.
Het gezicht van de douanier betrekt en wordt asgrauw, alsof hij zojuist heel slecht nieuws heeft gekregen. Hij pakt de telefoon en voert een kort gesprek. Een paar tellen verstrijken, voordat de man gebaart dat ze uit de rij moet stappen. Ze kijkt hem niet begrijpend aan. De man wijst. Ze draait zich om. Achter in de hal staat één van de twee agenten. De lach op het gezicht van de zakenman is verdwenen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s