Cursus “Verhalen schrijven” – les 12

Geplaatst: 5 december 2012 in Schrijven

3. Khälid

“Goeieavond”
Het duurt even voordat Sara door heeft dat deze begroeting voor haar is bedoeld.
Ze kijkt op. Haar ogen worden groot, en haar mond valt open, en voor een moment kan ze alleen maar staren naar de persoon die voor haar staat. Zo van dichtbij is hij nog mooier dan in het gedempte licht van de barlampen. Hij heeft een warme, zachte glimlach op zijn gezicht. Als dit geen droom is, en zo op het eerste gezicht lijkt het daar niet op, dan klopt er iets niet in dit scenario. Wat doet deze droomprins binnen de comfortzone van haar tafeltje?
“Eh eh eh”. Voor haar gevoel loopt het zweet in straaltjes van haar lichaam af.
“Het viel me op dat je al een hele tijd alleen aan dit tafeltje zat. Misschien kun je wat gezelschap gebruiken?”.
“Ja..”, is alles wat ze uit weet te brengen.

De jongen schuift het stoeltje tegenover haar naar achter en neemt plaats. Hij heeft slechts een licht accent en spreekt bijna vloeiend Nederlands. Voordat hij zich tot Sara wendt, wenkt hij met z’n wijsvinger een serveerster.
“Ik moet je mijn excuses aanbieden omdat ik je zo heb laten schrikken. Kan ik je iets te drinken aanbieden?”.
Sara slikt. Ze slikt nog een keer. ‘Kalm, kalm, kalm’, raast het door haar hoofd. Ze wil iets zeggen maar heeft geen idee wat, en bovendien heeft ze het gevoel dat haar keel dichtgesnoerd zit.
“Cooohla”, weet ze uiteindelijk piepend uit te brengen.
De jongen bestelt een cola en een biertje. “Ik heet trouwens Khälid”.
Grote God. Niet alleen een goddelijk lichaam maar ook nog een dito naam.
“Ik heb je hier wel eens eerder zien zitten, altijd met die vriendin. Hadden jullie ruzie vanavond?”
Terwijl Khälid het woord doet herpakt ze zich een beetje. Ok, ze zit hier aan een tafeltje met een Arabische woestijnprins. Hij heeft haar al eerder geobserveerd, en ze heeft geen idee waarom. Maar laat ze het niet verpesten. Alsjeblieft, deze keer niet.
“Ik.. heet Sara. Ze had een afspraak vanavond”. Aarzelend steekt ze haar hand uit.
Zijn handdruk voelt stevig, maar niet onaangenaam, en zacht tegelijk. Ze voelt zich licht worden in haar hoofd.
“Een jongen? Die afspraak”.
Ze knikt, en voelt iets van boosheid opkomen omdat Petra haar heeft laten zitten.
Ze waagt een wedervraag. “Kom je hier vaak?”. Ze heeft hem zelf nog nooit eerder gezien.
Er valt een korte stilte. “Zo af en toe. Ik ben nu met een aantal vrienden”.
Sara werpt een blik op de bar, maar heeft niet het idee dat ze heimelijk worden gadegeslagen door nieuwsgierige vrienden.
“Ik wilde vanavond nog even relaxen. Volgende week vertrek ik voor m’n werk naar het buitenland”.
Sara kijkt hem aan en heeft de volgende vraag op haar lippen.
Hij lacht, en wijst op z’n t-shirt. “Sanaa, de mooiste stad ter wereld”.
“Jemen?”, ze heeft er in één van haar boeken over gelezen.
Khälid kijkt haar een moment verrast aan. “Heel goed! Houd je van reizen?”.
Sara twijfelt. Moet ze hem nu gaan vertellen dat ze al haar kennis over verre landen uit boeken heeft? Zij die nog nooit één stap buiten Europa heeft gezet?
“Ja, ik zou er graag zelf eens naar toe gaan”. Ze heeft meteen spijt van haar leugentje.
“Nou, je mag me altijd komen opzoeken”.
Het klinkt als een grapje, maar in haar hoofd zwelt de storm aan die zojuist was gaan liggen.
“Nou eh.. misschien kun je me er over vertellen wanneer je terug bent?”.
Khälid lacht. “Als ik terugkom. Mijn aanstelling daar is voor onbepaalde tijd”.
Ze voelt een steek in haar hoofd.
“Mijn vader zit in de olie, hij is daar geboren. Met zijn connecties heb ik een traineeship gekregen bij een grote oliemaatschappij. Ik ben sinds m’n vroege jeugd niet meer in het land geweest, en heb m’n vader al jaren niet meer gezien. Naast een mooie baan is het ook een mooie kans om op zoek te gaan naar m’n roots”.
Sara knikt. Naast de vlinders die in haar buik ronddansen begint ze ook steeds meer sympathie voor deze jongen te krijgen. Een mismoedig gevoel maakt zich van haar meester. Ach, wat maakt het ook allemaal uit. Ze ziet hem toch nooit meer terug.

Khälid kijkt op z’n horloge. “Het was aangenaam kennis met je te maken, maar ik moet er vandoor. Moet vanavond nog wat zaken regelen voor de reis”. Over de tafel reikt hij naar haar hand, buigt zich voorover en drukt er voorzichtig een kus op. “Tot ziens Sara”.
Ze wil opstaan, hem tegenhouden, of tenminste achter hem aan gaan, maar in plaats daarvan zakt ze achterover in haar stoel en blijft als verdoofd zitten. Ze steekt een slap handje op als wedergroet, en slaat Khälid gade als die gehaast en zonder zich verder nog om zijn vrienden te bekommeren de kroeg verlaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s