Cursus “Verhalen schrijven” – les 17

Geplaatst: 23 januari 2013 in Schrijven

Scenario
Mark, vriendelijke/beetje wereldvreemde jongen, behoefte aan privacy, gaat studeren, huurt een kamer in een villa waar uitsluitend studenten wonen.

Opdracht
Schrijf een korte scène die zich afspeelt in het huis waarin je de lezer op het spoor zet van een bepaalde ontknoping (maximaal 1/2 A4).

###

Met soepele vingerbewegingen beroert hij de toetsen. Even sluit hij zijn ogen terwijl hij gedachteloos verder speelt. De wind giert om het huis, en zorgt voor mysterieuze fluittonen in de kieren van de zolderkamer. Ze lijkt een duet met hem te willen aangaan, twee oerkrachten die samen de doodse stilte trotseren. Mark kijkt door het dakraam. De wolken trekken in snel tempo langs de hemel die zo nu en dan wordt verlicht door de bijna volle maan. Deze zet op haar beurt de grote eik voor het huis in een spookachtig schijnsel. Hij denkt na terwijl hij de droevige tonen tot zich laat komen. “I wrote a song for you”, neuriet hij zachtjes mee. Ja, als hij dat eens zou kunnen.

Beneden hoort hij de voordeur slaan. Hij kijkt op de wekkerradio die op het zwarte nachtkastje naast zijn bed staat: het blauw verlichte display springt net naar 20:17. Het zal toch niet weer! Waarom kan Ellen niet gewoon een avondje wegblijven, net als alle andere studenten in het huis op de donderdagavond? Hij beseft zich dat hij het antwoord al weet. Hij stopt even met spelen, en luistert aandachtig. Een paar minuten lang neemt de wind de regie over en overstemt alle geluiden onder hem. Dan hoort hij voetstappen op de trap naar de eerste verdieping: Ellen of Suzy dus. Hij zucht en droomt heel even weg. Hij wordt ruw wakker geschud als hij een deur hard hoort slaan. Dan is het weer stil. Ellen dus.

Nu twijfelt hij. Hij heeft geen zin in weer een ruzie. Na afloop voelt hij zich dan altijd zo uit het veld geslagen. Dat geeft hem het gevoel dat hij niet mag leven. Van de andere kant had hij zich na de drukke week zo verheugd op dit avondje. Hij besluit het nummer nog één keer van voor af aan te spelen, om zijn verwarde gevoelens tot bedaren te brengen. Hopelijk heeft ze vanavond een klein beetje coulance met hem.

Hij geniet als de schrille klanken van het intro zijn kamertje verlichten. “Look at the stars, look how they shine for you”. Hij legt zijn hart en ziel in het nummer en voelt zich wat rustiger worden. De contouren om hem heen vervagen, hij voelt zich licht in z’n hoofd worden, en heeft het gevoel dat hij zweeft. Ver weg buiten zijn geest hoort hij een krakend geluid. Het duurt een moment voor de impact tot hem doordringt. Abrupt stopt hij met spelen. De laatste traptrede naar de zolder! De rust is nu helemaal weg en met een bonkend hart wacht hij op wat er gaat komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s